Non existe ningunha outra construción que identifique a paisaxe galega coma o hórreo. Tan pronto como pasamos por un núcleo de poboación e vemos unha edificación destas características, axiña nos decatamos que estamos no noroeste peninsular.
Ao longo do territorio galego hai unha grande variedade de formas e tipoloxías de hórreos debido sobre todo á clase de materiais construtivos de cada zona. Ás veces o hórreo constituía o símbolo e orgullo da familia labrega, por iso se coidaba a súa construción e se lle incorporaban elementos decorativos.
Na parte máis occidental de Galicia, na que se sitúa a Costa da Morte, dáse unha tipoloxía de hórreo que se estende desde o río Anllóns ata a península do Barbanza. Denomínase hórreo atlántico ou fisterrán. Conserva unhas características comúns que o diferencian doutras tipoloxías do resto do país: a totalidade da construción é de pedra, a súa planta ten forma rectantular, sostida sobre pés troncocónicos, cilíndricos ou prismáticos e capas circulares, e con aberturas de ventilación polos catro lados.
Nesta rexión atlántica da Costa da Morte dispoñemos de hórreos que polas súas dimensións ou beleza arquitectónica espertan a atención dos visitantes. O máis coñecido e visitado é o hórreo de Santa Comba de Carnota, o terceiro máis longo de Galicia despois do de Araño (Rianxo) e do seu veciño de Lira, pero o de Carnota é o máis artístico, por tal motivo, foi declarado Monumento Nacional.
Consta de 22 pares de pés e mide 34,76 m de longo e 1,90 m de largo. O arquitecto que o deseñou, Gregorio Quintela, consciente do valor da obra que edificou, quixo deixar inscrito o seu nome no lintel da primeira das portas; a data de construción (1768), no da segunda, e a da ampliación (1783), no da terceira abertura.
A súa cámara está choída con pezas de cantería moi regulares, coas correspondentes aberturas para a ventilación. As tres portas sitúanse no costal do suroeste e a cuberta disponse a dúas augas con tella curva. Nos pinches é onde se amosan os elementos decorativos de estilo barroco: sobrepenas rematadas en curva, dous pináculos nos extremos e unha cruz no vértice. Os pés sobre os que se asenta a construción son de forma prismática e as capas ou tornarratos, circulares.
Este artístico hórreo forma un fermoso conxunto arquitectónico coa casa reitoral e o pombal. Ao norte del sitúase a igrexa parroquial de Santa Comba, un edificio barroco, con planta de cruz latina, distribuída en tres naves. Data do ano 1755 e no seu interior conserva un interesante retablo maior de estilo neoclásico, obra do escultor Xosé Ferreiro.
Na veciña parroquia de Santa María de Lira hai tamén un hórreo de grandes dimensións, deseñado polo mesmo arquitecto que o de Carnota. Ten o mesmo número de pés, unha longura de 36,53 m e 1,60 m de ancho. Construído sobre unha plataforma pétrea para salvar o desnivel do terreo. Dise que os párrocos destas dúas freguesías carnotás competían por teren o hórreo de maior dimensión. Así cando se comezou a construír este de Lira, en 1779, o párroco de Carnota mandou ampliar o seu. Despois, o seu veciño de Lira alongaría este ata superar a lonxitude do da capital municipal.
