O poeta Gonzalo López Abente (1878-1963) consideraba a súa Muxía natal como estática, “deitada” na ribeira, silenciosa e melancólica, ollando cara ao ceo. Mais tamén se podería imaxinar en movemento, navegando nunha grandiosa embarcación coa proa na punta da Barca, a popa no monte do Enfesto e o monte Corpiño como posto de mando.
Na realidade, Muxía é unha vila cunha longa historia vinculada ao mosteiro de San Xulián de Moraime, que era quen mantiña o dominio sobre a península na que se asenta esta localidade. O propio nome da vila deriva desta comunidade relixiosa constituída na Idade Media.
O rei Alfonso XI, concederalle ao porto muxián o foro da Coruña, que lle permitirá aos seus veciños gozar de certos dereitos coa condición de respectar os privilexios que os monxes de Moraime tiñan sobre esta vila. Hai que ter en conta que o espazo territorial dos muxiáns era moi reducido, sen posibilidades para a agricultura nin para abastecerse de auga ou leña, polo que dependían de Moraime para obter elementos tan básicos coma estes. A pesca era o único recurso daqueles primeiros poboadores que se atreveron a edificar as primeiras casas ao pé do monte Corpiño.
En séculos posteriores a vida dos muxiáns continuou vinculada ao mar, sobre todo á pesca da sardiña e do congro. A partir do século XVIII a artesanía do encaixe tivo certa importancia polo número de mulleres que a practicaban e polas familias que se dedicaban á súa venda.
Nas primeiras décadas do século XX Muxía era unha pequena vila duns mil habitantes cun núcleo urbano que se estendía desde a igrexa parroquial, cara ao sur, ata a praza do Cabo da Vila. O mar seguía a ser o seu medio de vida, que se complementaba coa exportación de encaixe aos países latinoamericanos. O descubrimento do caladoiro do Canto a finais dos anos sesenta supoñerá unha mellora económica moi notable para as familias mariñeiras e permitirá unha renovación da frota pesqueira e unha transformación urbanística do núcleo. Tamén mudou a fachada marítima coa construción do dique de abrigo, do paseo marítimo e do porto deportivo. Todos estes cambios configuraron a Muxía actual, na que o sector pesqueiro perdeu peso e o turismo estase a converter na actividade económica principal, atraído polo camiño xacobeo e os recursos paisaxísticos e históricos que ofrece esta vila mariñeira.
A punta da Barca constitúe o maior atractivo para o visitante. Alí concéntranse os bens patrimoniais de maior interese como o santuario da Virxe da Barca, unha obra barroca de comezos do século XVIII ou as pedras de Abalar e dos Cadrís, relacionadas coa lenda da chegada da Virxe, que lle apareceu ao apóstolo Santiago neste lugar, por iso Muxía representa, xunto con Fisterra, o final do camiño xacobeo que desde Santiago de Compostela chega a estas terras máis occidentais de Galicia.
A vila muxiá ofrece tamén outros lugares de interese para o visitante como a igrexa parroquial de Santa María, un magnífico templo gótico con interesantes retablos; o monte Corpiño, a mellor atalaia para contemplar a localidade e a súa contorna ou o propio núcleo urbano que conserva algunhas rúas e prazas con casas da Muxía histórica.
